Vis moet zwemmen

Blogboek over warme baden, waterratten, hoge golven, zwemmen, lucht happen en meegaan op de (onder)stroom.

vissen

Blij in Bolo

Op de radio afgelopen week: een onderzoek. Naar of wij met ons allen nog blij zijn met winkelketens. Dat zijn we niet. Het onderzoek wijst uit dat we massaal verdrietig, geagiteerd en somber worden van de Mediamarkten en de Toys are Ussen van deze wereld. Als je ons op de man af vraagt: ‘kunt u in uw leven ook zonder winkelketens?’, dan zeggen we zonder omhaal: ‘Ja. Kunnen we. Graag zelfs’. Aldus het onderzoek. De verslaggever ter plaatse (ik weet niet precies waar hij ter plaatse was, maar hij was er in ieder geval) checkte het nog even bij De Man In De (winkel?)Straat. Die bevestigde het beeld: ‘Nee, ja, het is inderdaad wel overal hetzelfde. Dat wel. Ik kom er eigenlijk liever helemaal niet’. Ai. Droefheid troef is het, met de winkelketens. Ik snap het ook wel. Winkelketens drukken ons met de neus op de middelmatigheid en de leegte van ons bestaan. En ook op de vergankelijkheid ervan: zij laten ons meedogenloos zien dat alles, ja werkelijk alles onverbiddelijk voorbij gaat: niet alleen onze jeugd, nee, ook V&D, de Free Record Shop, Halfords, Mexx en straks godbetert misschien ook nog wel de HEMA. Allemaal ingehaald door de tijd en de veranderingen die daarmee gepaard gaan. Niet goed op ingespeeld, jammer, adieu. Nu is dit geen stukje over winkelketens. En ook niet over existentiële wanhoop, ook al lijkt dat tot nu toe misschien wel zo. Uiteindelijk is dit een stukje over blijheid. Het onderzoek ging namelijk óók over waar we dan wél gelukkig van worden. Wat blijkt? We fleuren op van Ici Paris. En van Rituals. En we worden schijnbaar ook best vrolijk van de Lidl. Kennelijk zijn dat winkels die ons iets extra’s geven. Aandacht. Iets verwennerigs. Of gewoon hele goede groenten voor een lage prijs. Ik ben geen retail-kenner, geen idee welke analyses je kunt loslaten op dit soort waarnemingen. Maar hee. Ik kan je wel precies vertellen van wat voor soort winkels ik blij word. Op 18 maart presenteerde ik mijn boek Volgen voor gevorderden in De Nieuwe Boekhandel in Amsterdam. Jaren geleden las en schreef ik er al over (zie mijn allereerste ‘jamón’ op deze site!): over die bijzondere boekhandel in Bos en Lommer, die zoveel meer deed dan ‘inspelen op veranderingen’: deze winkel is de verandering. Vanaf de start slaagde boekhandelaar Monique Burger erin de winkel op de kaart te zetten en haar stuk van de buurt mee te nemen in een opwaartse spiraal. Hoe deed ze dat? Ik was er niet bij, maar toen ik vóór mijn presentatie op bezoek ging voelde ik dat mijn beeld van destijds exact klopte: alles in die winkel ademt liefde voor het boek en onverdeelde aandacht voor de klant. Lezen is leuk mensen! Doe het! Dat is wat Monique en haar team uitstralen, met een onvermoeibare energie en positiviteit. Bos en Lommer probleembuurt? Ben je gek! Bolo is cool! (Voor de liefhebbers: in de winkel is een kekke hoodie met deze tekst verkrijgbaar, in diverse maten. En hij kleedt hartstikke leuk af). Tijdens de presentatie voelde ik het weer: een warm bad, zorg voor de mensen, zorg voor mij (een kaasstengel op precies het goede moment: dank je wel Bart), zorg voor mijn boek. De Nieuwe Boekhandel laat je stralen. Als klant, als lezer, als schrijver. En als buurt. Daar word ik nou blij van. Moniquekassa

GEPLAATST DOOR CARPE(R) DIEM OP 22 maart 2015



Laat een reactie achter