Vis moet zwemmen

Blogboek over warme baden, waterratten, hoge golven, zwemmen, lucht happen en meegaan op de (onder)stroom.

vissen

4-0 voor ons (of de kunst van het opstellen)

Hoe het zit: als trainer/coach ben ik bezig met het leren van anderen. In de dubbele betekenis van het woord. Enerzijds ben ik namelijk een soort gids op de vaak spannende reis op weg naar inzicht, bewustwording en dingen beter kunnen. Ik doe groeps- en individuele reizen en het programma staat meestal slechts in grote lijnen vast. Geen geheel verzorgde vakanties dus. En de bagage van de diverse reisgenoten verschilt doorgaans nogal: van zware rugzakken tot handzame lichte koffertjes die op rolletjes lopen. Leerzaam voor die ‘anderen’ met wie ik aldus op reis ga. Tegelijkertijd zijn die anderen mijn eigen hoogstpersoonlijke spiegels en daarmee leerkansen. Hebben ze soms niet eens door, maar zo werkt dat. Vind ik iemand lastig, dan zegt dat naar alle waarschijnlijkheid vooral erg veel over mij. Geeft iemand mij feedback en heb ik daar moeite mee, dan geldt hetzelfde. Lekker is dat. Want ik moet bekennen dat ik dat al dan niet bewuste gespiegel soms leuk en soms ook lastig vind. Ik weet precies wanneer dat laatste aan de hand is: als ik aan mezelf en/of de ander ga uitleggen waarom ik toch echt heus wel weet hoe het zit en waar ik het over heb etcetera, blabla. Daar gaat de energie, zo het putje in. Veel beter gaat het als ik mij anders opstel: met mijn oren, ogen en vooral mijn hart open voor de mogelijkheid dat wat die anderen mij aanreiken best wel eens leerzaam zou kunnen wezen. En daarbij dan het bevrijdende gevoel van schijt er aan en wat maakt het eigenlijk uit als ik behalve reisleider ook reisgenoot ben?  De keren dat me dat lukt leveren mij steevast veel groei op. En resultaat. Maar ja, het lukt dus niet altijd. Een coach is ook maar een mens. Een bondscoach dus ook. Hoe zou het zijn gelopen als hij wat meer naar de spiegels had geluisterd? En dan vooral naar diegenen van wie hij jeuk krijgt onder zijn smetteloze pak? Dat zijn de beste, tenslotte. De Bert Maalderinks, Johan Derksens en Jannen van Halst van deze wereld. Hoe zou het zijn gelopen als hij had gedacht: ‘hee. Wacht ‘s. Ik hoor mezelf nu alweer voor die microfoon verkondigen dat ik toch echt heus wel weet hoe het zit en waar ik het over heb. Etcetera. Blabla. Sjonge, wat ben ik ineens moe. Hoe zou het zijn als ik er gewoon een keer schijt aan heb? En mezelf openstel voor het idee dat die Bert Maalderink…en die Wesley Sneijder…en weet ik wie allemaal, dat die misschien wel…ach, wat zou het ook. Op de schop met die opstelling’. Precies. 4-0 voor ons. Zo had het dan wellicht kunnen gaan. Je open (op)stellen en leren van anderen. Mooie uitdaging voor ons coaches.

GEPLAATST DOOR CARPE(R) DIEM OP 14 juni 2012



Laat een reactie achter