Vis moet zwemmen

Blogboek over warme baden, waterratten, hoge golven, zwemmen, lucht happen en meegaan op de (onder)stroom.

vissen

Moedervlek-effect

De natuur heeft mij nogal overdadig bedeeld met sproeten en moedervlekken. Kleine en wat grotere. Sinds jaar en dag heb ik zo’n groter exemplaar op mijn wang. En hoewel veel mensen in mijn omgeving deze moedervlek charmant vinden, wil ik er wat aan laten doen. Het steevaste commentaar van mijn 6-jarige nichtje, die elke keer als ze mij ziet gefascineerd uitroept: ‘jij hebt een pukkel!’, heeft enigszins bijgedragen aan mijn besluit. De dermatoloog die ik erover consulteerde schaarde zich echter zonder aarzelen in het kamp van de moedervlek fans. ‘Onschuldig vlekje. Ik zou het lekker laten zitten’, verklaarde hij. Om mij te overtuigen voegde hij eraan toe dat er talloze topmodellen zijn die zich zo’n ding laten aanmeten en het dan een ‘tache de beauté’ noemen. Dat argument kwam niet zo bij mij binnen, wellicht omdat ik mezelf niet 1-2-3 identificeer met de Heidi Klums en Naomi Campbells van deze wereld. Maar toen legde hij uit dat het brein zich focust op wat er hoort te zijn. ‘In jouw geval dus bijvoorbeeld op deze moedervlek. Als ik ‘m weghaal blijft er een littekentje achter en zal het brein van iedereen die daarnaar kijkt acuut vaststellen: ‘Hee. Raar. Daar zit iets wat er niet hoort te zijn’. Ik bedoel maar, iets wat er niet meer is en er wel hoort te zijn, trekt de aandacht. Of je nou wil of niet’. Oef. Ik snapte zijn punt. Iedereen kijkt ook altijd naar die ene lege stoel, dat idee. Ik zal u verder niet lastig vallen met het vervolg van mijn moedervlek-proces, daar gaat het hier niet om. Waar het wel om gaat is dat deze kloeke dermatoloog de essentie raakte van iets wat ik zo nu en dan tegenkom bij mezelf. Laat ik het voor het gemak het ‘moedervlek effect’ noemen. Dat werkt als volgt. Stel. Ik zit in een gesprek en het loopt niet. Dat wil zeggen: mijn energie stroomt niet optimaal, ik zit niet ‘in mijn kracht’. Herkenbaar? Daar is ie: de moedervlek. Wat doe ik op een slechte dag? Hard werken, duwen en trekken, moe worden. Littekentje. Wat zien mijn gesprekspartners? Waarschijnlijk iets waarvan ze aanvoelen dat het niet helemaal is wat het hoort te zijn. Moedervlek-effect. Als ik deze casus aan de dermatoloog zou voorleggen, zou hij waarschijnlijk – hij leek me een consequent type – weer voorstellen de moedervlek te laten zitten. Mijn stemming tijdens het gesprek hoort immers op dat moment gewoon bij me. Shit happens. Laat het, benoem het desnoods, maar vecht er niet tegen, zeg ik dan ook tegen mezelf op een goede dag. Dankzij de dermatoloog weet ik nu dat dat ook biologisch en brein-technisch gezien een slimme keuze is voor ‘onschuldige’ vlekjes die, mooi of niet, bij je horen. Tja. De moedervlek als metafoor voor dealen met jezelf en met wat er is. Met mijn 6-jarige nichtje, bijvoorbeeld.

GEPLAATST DOOR CARPE(R) DIEM OP 17 september 2012



Laat een reactie achter