Vis moet zwemmen

Blogboek over warme baden, waterratten, hoge golven, zwemmen, lucht happen en meegaan op de (onder)stroom.

vissen

Ontroering 2.0

Zoek de ontroering. Iedere dag. Die tip kreeg ik nog niet zo lang geleden, toen ik deelnam aan een workshop met als thema ‘persoonlijk leiderschap’.  Bij een aantal deelnemers aan die workshop leidde deze tip tot kritische reacties. Hoezo, zoek de ontroering? Wat heeft dat met mijn leiderschap te maken? En trouwens, als ik maar de hele tijd naar de ontroering loop te zoeken komt er van werken geen bal meer terecht. Ik snapte die reactie. En ik snapte ook de tip. Dat wil zeggen, voor mijzelf is het zoeken van de ontroering niet zo’n grote kunst. Sterker nog, de ontroering zoekt mij en is daarin over het algemeen zeer succesvol. In mijn directe omgeving sta ik daarom zelfs te boek als weekdier. Als mijn oude broze overbuurvrouw voorzichtig schuifelend de straat oversteekt en aan het stuur van haar rollator bungelt een plastic tasje met daarin twee sinaasappels die ze zojuist voor zichzelf heeft gekocht bij de plaatselijke buurtsuper, dan ben ik ontroerd. Als ik met vrienden een zomerpicknick houd en ik zie ze vrolijk praten en uiteindelijk  samen onder het bladerdak van een grote boom schuilen tegen de regen, dan ben ik ontroerd. Het dunner wordende haar van mijn moeder, een bebrild pubermeisje dat heel breekbaar en ietsje vals een liedje zingt bij een uitvoering van de muziekschool, de laatste 7 minuten van Six Feet Under, dat alles en nog veel meer ontroert mij zeer. Dus dat luikje staat aardig open, zou je zeggen. Maar tijdens die workshop werd me nog duidelijker waar het nou eigenlijk precies over gaat, ontroering. Stel. Je bent in je leven bezig met leiding geven (nee, nee, niet meteen protesteren dat dat niet voor jou geldt. Heus wel, want als het goed is geef je op zijn minst leiding aan jezelf). Dan is het natuurlijk erg mooi als je jezelf goed kent: je vreugde en je verdriet, je kracht en je zwakte, je zonnige en je duistere kant. Nog mooier wordt het als je dat hele pakketje ook accepteert. Alsjeblieft, je eigen plastic zakje vol. Vanuit die acceptatie wordt het een stuk makkelijker om je hart open te zetten voor iemand anders. En je te laten raken. Helemaal mooi is het als die ander (uit zichzelf of  misschien wel door jou geïnspireerd)  hetzelfde doet. Voor je het weet heb je dan een echte ontmoeting te pakken en is de ontroering niet ver weg. Niet omdat je op zoek was naar een snel, goedkoop of sentimenteel effect, maar omdat er echt contact is. Ontroering 2.0. Ik als (persoonlijk) leider zoek er naar. Iedere dag.

GEPLAATST DOOR CARPE(R) DIEM OP 2 juli 2012



Laat een reactie achter